Aan de buitenkant lijkt het soms best goed te gaan.
Je kind gaat naar school.
Jij gaat naar je werk.
Er wordt mee gedaan, gepresteerd, volgehouden.
Maar thuis…
Barst de bom. Of je ploft uitgeput op de bank en kunt niets meer hebben. Kleine dingen worden groot. Alles voelt te veel.
Voor de buitenwereld is dat verwarrend.
“Maar het ging toch goed?”
“Je redt het toch gewoon?”
Wat niet gezien wordt, is wat het kost om het vol te houden.
Overleven kost energie
Voor veel kinderen en volwassenen met autisme is een school- of werkdag een aaneenschakeling van prikkels, verwachtingen en sociale situaties.
Veel mensen leren zich aanpassen en hun best te doen. Dat ziet eruit als “goed functioneren”. Maar vanbinnen staat het systeem continu aan.
Niet meedoen vanuit ontspanning, maar overleven vanuit spanning.
Waarom de ontlading thuis komt
Thuis is vaak de enige plek waar het veilig genoeg voelt om het masker af te zetten.
En dan komt de ontlading.
Bij kinderen zie je dat in boosheid, huilen of vastlopen na school.
Bij volwassenen in extreme vermoeidheid, prikkelbaarheid of het gevoel niets meer aan te kunnen.
Dat is geen aanstellerij.
Dat is een zenuwstelsel dat te lang over de grens is gegaan.
Van gedrag naar signaal
De belangrijkste omslag is anders leren kijken.
Niet: Wat gaat er mis?
Maar: Wat probeert dit gedrag of deze vermoeidheid te vertellen?
Weerstand, boosheid of leegte zijn vaak signalen dat de balans tussen inspanning en herstel zoek is.
Kleine aanpassingen maken verschil
Meer rust ontstaat niet altijd door harder je best te doen, maar door beter te begrijpen wat energie kost.
Denk aan:
-eerder stoppen in plaats van doorgaan tot het echt niet meer gaat
-prikkelarme hersteltijd na school of werk
-verwachtingen aanpassen na zware dagen
Wil je samen kijken waar de weerstand of overbelasting vandaan komt? Laat het me weten.