Ik kreeg reacties van mensen die vertelden hoe fijn ze het vonden.
De witte wereld. Minder visuele prikkels. Alles lijkt rustiger.
De drukte valt weg, het tempo zakt, verwachtingen verdwijnen even naar de achtergrond.
Voor sommige mensen met autisme (of kenmerken daarvan) werkt dit juist regulerend:
- minder prikkels
- minder “moeten”
- minder snelheid
De wereld sluit zich even niet verder open, maar komt tot stilstand.
En dat kan opluchten.
En tegelijk… kan het ook stress geven
Voor anderen gebeurt precies het tegenovergestelde.
Alles is anders dan gepland.
Structuur valt weg.
Routines werken niet meer zoals je gewend bent.
Een kleine verandering kan dan al veel energie kosten:
- plannen die niet doorgaan
- dingen die ineens niet kunnen
- onverwachte berichten (zoals: “de boodschappen komen vandaag niet”)
Het systeem moet zich opnieuw aanpassen.
En dat vraagt energie, soms meer dan je op dat moment hebt.
Het gaat niet om goed of fout
Wat belangrijk is om te benoemen:
er is geen “juiste” manier om hierop te reageren.
Je bent niet zwak als je het stressvol vindt.
En je bent niet vreemd als je het juist prettig vindt.Het zegt niets over je veerkracht.
Het zegt alles over hoe jouw brein prikkels, veranderingen en veiligheid verwerkt.
Wat deze momenten ons vaak leren, is dit:
ons systeem heeft tijd nodig.
Niet alles hoeft meteen opgelost.
Niet alles hoeft direct begrepen.
Soms is het genoeg om te erkennen:
“Dit vraagt vandaag meer van mij.”
Wil je samen kijken naar wat vertraging of verandering voor jou betekend, dan laat het me weten.